خرید بک لینک

درباره سایت

آسمون ابری من...

امکانات وب

باید با دردهایمان کنار بیاییم. دردها را که نپذیری٬ با دردها که کنار نیایی٬ میشوند لاعلاج. کمکم آنقدر پیشرفت میکنند که حتی دیگر قابل پذیرفتن و کنار آمدن هم نیستند. ذرهذره نابودت میکنند.

گل حساس٬ از اسمش هم پیداست که چه جور گلی است. گیاهی است که خیلی زیبا نیست مثل رز و میخک و چه و چه. گیاهی است حساس و ظریف. به هر چیزی واکنش نشان میدهد. به هر عملی عکسالعمل نشان میدهد. کم طاقت و حساس است ولی زود هم به حالت اولش برمیگردد. ولی همین گل که زود قهر میکند و زود آشتی٬ زیاد که سربهسرش بگذاری آسیب میبیند.

مثل گل حساس که باشی همه از آزار دادن و دیدن عکس العملهایت لذت میبرند. زندگی مدام برایت درد تازه رو میکند و تو فقط قهر میکنی. فرار میکنی. آنقدر که یک روز خشک میشوی. تمام میشوی.

ولی کاکتوسها فرق میکنند. تا چند هفته بیرون خاک و توی بالکن میافتند و فکر میکنی دیگر کاشتنشان فایده ندارد. ولی وقتی کاشته میشوند بعد از مدتی شروع میکنند به رشد و جوانه زدن. بهشان دست که بزنی مثل گل حساس قهر نمیکنند و جمع نمیشوند! بلکه چنان تیغی به دستت مینشانند که حتی ممکن است تا چند روز درگیر درآوردنش باشی و آه از نهادت بلند کرده باشد! نسبت به دما و آب و خلاصه همه چیز سازگارتر و مقاومترند.

مثل کاکتوسها که باشی هر کسی جرات نمیکند با تو در بیفتد. کسی که هوس با تو در افتادن هم به سرش بزند٬ تاوانش را پس میدهد. مشکلات و دردها را هم یکی یکی ناکار میکنی. یا لااقل تلاش میکنی و مبارزه میکنی!

ولی دنیاست دیگر. یک گل حساس میشود و یک گل کاکتوس. ذات آدمها هم به این راحتیها عوض نمیشود...


موضوعات مرتبط: نوشتههای خودم

برچسب: نویسنده: ایلیا عباسیان تاريخ: چهارشنبه 24 خرداد 1396 ساعت: 19:52

صفحه بندی